Communicatie in een relatie. Iedereen heeft het erover. Iedereen weet “dat het belangrijk is”. En toch… het gaat zó vaak mis. Niet omdat mensen slechte intenties hebben, maar omdat ze blijven hangen in dezelfde patronen. Automatisch. Onbewust. Soms bijna lui, als ik eerlijk ben.
Ik heb koppels gezien die zielsveel van elkaar hielden, maar elkaar dagelijks kapot praatten. Niet met geschreeuw of drama, nee. Met kleine zinnetjes. Blikken. Stiltes. Dingen die nooit werden uitgesproken. En gek genoeg lees je daar ook veel over tussen alle verhalen rond relaties en huwelijk op https://www.actualites-mariage.fr. Dat zette me aan het denken.
Dus laten we het concreet maken. Wat zijn nu echt de meest voorkomende communicatiefouten in een relatie ? En vooral : waarom zijn ze zo verraderlijk ?
1. Denken dat je partner wel weet wat je voelt
Deze staat met stip op één. Echt. “Hij ziet toch dat ik boos ben ?” “Zij weet toch dat dit me kwetst ?” Nee. Meestal niet. Mensen zijn geen gedachtenlezers, ook al slapen ze al tien jaar naast je.
Ik vind dit zelf een van de gevaarlijkste valkuilen. Je loopt rond met frustratie, je voelt spanning in je schouders, je reageert kortaf… en ondertussen verwacht je dat je partner het oppikt. Spoiler : dat gebeurt zelden. En dan ben jij teleurgesteld, terwijl de ander oprecht geen idee heeft wat er speelt.
Herkenbaar ? Wanneer heb jij voor het laatst gedacht : “Hij zou dit toch moeten snappen ?”
2. Praten om te winnen, niet om te begrijpen
Conflicten worden vaak gesprekken waar niemand echt luistert. Het is meer een soort verbaal touwtrekken. Wie heeft gelijk ? Wie krijgt het laatste woord ?
Persoonlijk vind ik dit pijnlijk om te zien. Twee mensen die elkaar eigenlijk willen bereiken, maar vastzitten in hun gelijk. Je ziet het gebeuren aan tafel, ’s avonds na een lange werkdag. Armen over elkaar. Zucht. Ogen die wegdraaien.
En eerlijk : als je praat om te winnen, verlies je bijna altijd iets anders. Intimiteit. Veiligheid. Verbinding.
3. Alles inslikken… tot het ontploft
Dit gebeurt vaker bij mensen die “de rust willen bewaren”. Ze zeggen niks. Nog niks. En nog steeds niks. Totdat het ineens te veel is.
Dan komt het eruit in één keer. Overdreven. Onhandig. Soms gemeen. En de partner denkt : waar komt dit ineens vandaan ?
Het lastige is : dit voelt voor de ander echt als een aanval uit het niets. Terwijl jij al maanden dingen hebt ingeslikt. Dat verschil in beleving zorgt voor misverstanden die lastig te herstellen zijn.
4. Luisteren met een antwoord in je hoofd
Deze vind ik zelf tricky, omdat bijna iedereen dit doet. Je partner praat, en jij… bent alvast bezig met je reactie. Met verdedigen. Met uitleggen.
Maar dan luister je dus niet echt. Je hoort woorden, maar mist de emotie eronder. De vermoeidheid. De onzekerheid. De behoefte aan erkenning.
Misschien klinkt het simpel, maar echt luisteren betekent soms je mond houden. Zelfs als je het oneens bent. Dat is lastig. Ik weet het.
5. Communiceren via verwijten
“Jij doet ook altijd…” “Jij luistert nooit…” Dat soort zinnen. Ze komen er vaak uit op momenten van stress of vermoeidheid. En ze doen bijna altijd schade.
Wat mij opvalt : achter een verwijt zit bijna altijd een verlangen. “Ik mis je.” “Ik voel me alleen.” “Ik heb je nodig.” Maar dat zeggen we niet. We gooien er een beschuldiging uit. Harder. Scherper.
Vraag jezelf eens af : wat wil ik eigenlijk écht zeggen ?
6. Verwachten dat één gesprek alles oplost
Soms hoor ik : “We hebben het er al over gehad.” Ja. Eén keer. Tussen het koken en Netflix door.
Relatieproblemen zijn zelden op te lossen in één gesprek. Het zijn processen. Herhaling. Bijsturen. Soms terugvallen. Dat is geen falen, dat is normaal.
Ik vind dat we hier veel te weinig geduld voor hebben. Alsof goede communicatie een knop is die je even omzet.
7. Stilte gebruiken als straf
Niet praten. Appjes negeren. Afstand houden. In theorie voelt dat veilig. In praktijk is het killing.
Stilte zonder uitleg zorgt voor onzekerheid. Voor piekeren. Voor aannames. En meestal zijn die aannames negatiever dan de werkelijkheid.
Als je ruimte nodig hebt, zeg dat dan. Dat kleine verschil maakt alles anders.
Waarom deze fouten zo hard aankomen
Wat mij blijft verbazen : het zijn bijna nooit de grote ruzies die relaties slopen. Het zijn de kleine, terugkerende communicatiefouten. Dag na dag. Week na week.
Ze zorgen voor afstand. Voor het gevoel niet gezien te worden. En dat gevoel… dat is funest voor intimiteit.
Misschien denk je nu : “Oei, dit herken ik.” Dat is oké. Echt. Het betekent niet dat je relatie stuk is. Het betekent dat er ruimte is om dingen anders te doen.
Tot slot, even eerlijk
Goede communicatie is geen talent dat je hebt of niet hebt. Het is iets wat je oefent. Soms onhandig. Soms met terugvallen. En ja, soms met frustratie.
Maar elke keer dat je kiest voor duidelijkheid in plaats van aannames, voor luisteren in plaats van winnen, zet je een stap richting meer verbinding.
En zeg nou zelf : dat is toch waar het uiteindelijk om draait ?
