Amorya

“Ik weet niet wat ik moet doen”, klaagt Alex tegen me. “Ik ben eigenlijk al lang uitgekeken op mijn lange haar. Er zit geen model in, en ik heb geen zin om iedere ochtend een uur met een föhn te gaan rommelen. Dus ik wil het eigenlijk gewoon weer een flink stuk korter.” “Wat is dan het probleem?” vraag ik,  ”Dan ga je toch gewoon naar de kapper?” Henk kijkt zorgelijk. “Vorige week kwam Patricia een oude foto van me tegen waarop ik korter haar had, en ze zei dat ze dat me dat een stuk leuker vond staan. Als ik nu naar de kapper ga, denkt zij natuurlijk dat ik dat vanwege haar opmerking doe!”  Ik kom niet meer bij van het lachen. Die kerels maken ook overal een probleem van. “Henk, je bent een idioot. Ga naar de kapper! Punt!” Zo, alweer een probleem opgelost.

Loes belt me op. Ze moet dringend haar verhaal kwijt. Ook al omdat ze niet iemand is die tegenspraak dult, laat ik haar maar spuien. Wat blijkt nou? Haar nieuwe vriendin is een thee-fetisjist. Ik wist niet eens dat dat bestond. Alles draait bij haar om thee. Ze heeft blijkbaar keukenkastjes vol met de meest exotische soorten en voor iedere soort weer aparte rituelen. Schijnt dat je sommige thee moet zetten met water van 90 graden met een voorverwarmde pot, en andere bij 95 graden en een koude pot. Als Loes even ademhaalt om weer een veelzeggende volzin te produceren, breek ik in. “Wat maakt het jou nou uit of zij graag thee in een verwarmde pot wil?”  Loes briest: “Ze zou eens wat meer aandacht aan een andere pot moeten geven!”

Het belangrijkste dat ik van en met jou wil is dat het blijft. Niet de verwarring van het moment. Geen gierende hormonen. Niet de charme van wat nieuw is. Niet de spanning van wat verboden is. Maar een band die blijft bestaan wat er ook in ons leven gebeurt. Dat gun ik mezelf. En dat gun ik jou.

“Denk je niet dat het beter is om gewoon keer op keer duidelijk te maken dat je niets in zijn toenaderingspogingen ziet”? vraag ik Yvonne als ze zich voor de zoveelste keer drukmaakt om een vriend die eenzijdig een relatie met haar lijkt te zijn begonnen. “Dat vind ik bot en hard en nergens voor nodig” antwoordt Yvonne resoluut, “Ik houd afstand, dat moet genoeg zijn. Waarom zou ik hem kwetsen”? “Denk je niet dat je hem meer kwetst als hij op een gegeven moment zelf ontdekt dat er geen toekomst voor jullie samen is”?  Maar dan bedenk ik dat dat nooit gaat gebeuren. Mannen zijn daar vrij hopeloos in. Zolang je aardig doet tegen een man  die wat in je ziet, blijft hij hardnekkig hopen dat het ooit tot een relatie komt. Die hoop en het gedrag wat er aan vast zit is alleen met voortdurend en consequent corrigeren aan te pakken. Zou er ook een Cesar Milan voor mannen zijn?

Een van de leukste kadootjes die ik ooit van een vriendin heb gekregen was een treinreis met onbekende bestemming. Ze had me alleen maar gezegd dat ik een bepaalde dag moest vrijhouden. Wij in de trein. Ik driftig raden waar we naartoe zouden kunnen gaan. Zij gaf geen krimp. Uiteindelijk kwamen we terecht in Apeldoorn, waar de reis voortgezet werd in een stoomtrein. Ik blij, want ik ben gek op stoomtreinen. Mijn dag was dus al helemaal goed. In Dieren moesten we de trein uit en dirigeerde ze me dwars door het dorp. Ik dacht nog, wat kan deze dag nou nog leuker maken? Dat kon inderdaad, want we gingen verder met een boot over de IJssel naar Zutphen. Een werelddag!  Mannen blijven kinderen en een kinderhand is vlug gevuld!

Opvallend veel van mijn vriendinnen beklagen zich erover dat ze op foute mannen vallen. En dan meestal met een toon van ‘dat is nu eenmaal zo’, om zich vervolgens weer in een tot mislukken gedoemde relatie te storten. Neem me niet kwalijk als ik dan ga denken dat het daar dan misschien wel om gaat. Dat mislukken bedoel ik. Lekker veilig, je weet dat het misgaat dus je hoeft je ook niet echt over te geven aan een relatie. Niets mis mee, maar zeur er dan ook niet over. Zucht. Ik trek nu eenmaal vriendinnen aan die op foute mannen vallen.

Maaike is boos. “Alex bedriegt me”, zegt ze zonder aarzelen. “Bedriegen? Maar het is toch uit tussen jullie?”  ”Hij bedriegt iedereen! Je kunt op Internet gewoon lezen dat hij voortdurend met verschillende vrouwen aan het daten is!”. Nu heeft Alex meer vriendinnen dan de gemiddelde man, maar het zijn wel gewoon vriendinnen. Alex houdt niet van relatie-gedoe. En onder ons gezegd heeft zijn relatie met Maaike hem dat nog eens extra duidelijk gemaakt. “En hij doet ook nog steeds aardig tegen me! Laatst nodigde hij me nog uit voor een avondje theater!”.  ”Wat is daar mis mee?” floept er bij mij opeens geïrriteerd uit, terwijl ik denk aan de hartstikke gezellige lunchafspraak zonder gedoe die ik een week geleden met hem had. “Hij houdt dus gewoon nog van me, anders zou hij toch niet zo aardig doen? En als je van iemand houdt, ga je toch niet met andere vrouwen op stap?”  Ze barst in tranen uit. Ik bied haar mijn schouder aan. Ik geloof niet dat ik haar met verstandig weerwoord help nu.

Koos is een van de beste vrienden van mijn broer. Een aardige knul, die ik eigenlijk alleen op verjaardagsfeestjes tegenkom. Hij is nu al een jaar of vijf samen met Rianne en het lijkt een hartstikke leuk stel te zijn. Gisteren belde hij me opeens. Ik had hem nog nooit eerder aan de telefoon gehad. Mijn broer had mijn nummer gegeven omdat Koos even het advies van een vrouw nodig had. Hij vertelde in geuren en kleuren hoe leuk hij het wel niet had met Rianne. Maar ook dat hij regelmatig ging stappen met vrienden die hij dan gezellig zag doen met vrouwen en dat hij dat ook wel weer eens wilde. Gewoon kletsen en dansen. Niks verkeerds. Aldus Koos. Maar nu komt het: hij had dit ook aan Rianne verteld en die wilde het nu opeens uitmaken. En daar snapte Koos niets van. En nu wilde hij van mij weten wat hij moest zeggen om het weer goed te maken. Vijf jaar samen en hij kent haar gebruiksaanwijzing nog niet. Daar kan ik me echt kwaad over maken!

Zal ik het ooit nog een keer doen, trouwen? Nee, is het al jaren ingestudeerde antwoord.  Mensen moeten bij elkaar blijven omdat ze daarnaar verlangen en niet omdat ze dat hebben afgesproken. En eigenlijk is mijn antwoord geweest zolang ik me kan herinneren. Tot het moment, bijna twintig jaar geleden dat ik mijn toenmalige vriendin ten huwelijk vroeg. Zij was net zo verbaasd als ik.  En toch zei ze ja. Het leek op dat moment gewoon de juiste keuze, kan ik me herinneren. We hadden het ook niet over afspraken, maar we wilden aan iedereen laten zien dat we voor elkaar gekozen hadden. Maar we wilden elkaar ook toen geen beloftes doen die we niet konden waarmaken. Ons huwelijk heeft 6 jaar geduurd. Daarna heeft het idee dat ik nooit zou willen trouwen zichzelf stevig genesteld in mijn hoofd en hart. Maar eerlijk gezegd hoop ik toch stiekem dat het nog eens zal meemaken dat ik het iemand vraag. Of nog mooier, dat iemand mij vraagt. Maar wel graag helemaal gemeend, al is het maar op dat ene moment…

Ik zit met Patricia in haar nieuwe auto. Klein, prachtig, energiezuinig en modern! En helemaal digitaal lijkt het. Waar je bij oude auto’s maar op een knopje hoeft te drukken om de dagteller op nul te zetten lijkt die functie in hypermoderne auto’s iets te zijn waar je een handleiding voor nodig hebt. Ze draagt me op de handleiding van de auto uit het dashboardkastje te halen en op te zoeken hoe die dagteller op nul moet. Ik pak het systematisch aan, maar noch de index, noch de inhoudsopgave bieden uitkomst. Dan maar vanaf het begin gewoon gaan lezen, terwijl het stadsautootje vrolijk over rotondes, tramrails en drempels dendert. Mijn maag geeft aan dat het misschien verstandig is om later verder te zoeken. “Je geeft al op? Je hebt nog zeker vijf minuten”, probeert ze me zover te krijgen om verder te zoeken.

Later op de avond krijg ik een sms-je van haar: “Ik kijk een minuut in het boekje en vind het meteen en nu wil ik nooit meer wat horen over vrouwen en auto’s”. Ik zou niet durven…