Amorya

Archive for the ‘Zij’ Category

Als ik voor het eerst sinds maanden weer eens bij Anton op de koffie kom zie ik dat hij op zijn laptop een dating site open heeft staan. “Lukt het een beetje?”, vraag ik belangstellend.  Alex zucht diep. “Naah… Eigenlijk altijd hetzelfde soort vrouwen die je op die sites vindt. En allemaal toch heel weinig te bieden.”  ”Vergeleken met?” vul ik aan. Alex kijkt verschrikt op. Er is iets wat hij me nog niet verteld heeft. “Verliefd?” plaag ik hem, en ga klaarzitten voor zijn verhaal. Ik gok dat het een verhaal wordt van een onmogelijke of op zijn minst onbeantwoorde l liefde. Daar is Alex namelijk erg goed in.

Als Alex echt ergens mee zit, dan komt hij naar me toe. Voor de leuke dingen gaan we ergens naartoe, restaurant, film, of wat dan ook. Dat is ook om te draaien. Als Alex naar me toe wil komen, dan weet ik dat hij ergens mee zit. En dan maak ik graag tijd voor hem. Na ons gebruikelijke koffie-ritueel komt hij snel ter zake. “Weet je, Patricia en ik hebben echt een heel erg mooie vriendschap. We doen veel samen, zien elkaar regelmatig, en staan voor elkaar klaar als dat nodig is. We verplichten elkaar tot niets en we weten dat we altijd op elkaar kunnen rekenen. En we leren elkaars gebruiksaanwijzingen steeds beter kennen.” Dan volgt een lange stilte, zeker voor Alex, die graag en veel praat. “Klinkt goed” vul ik aan. “Net als jij en ik hebben” voeg ik er een beetje provocerend aan toe.

“Nou” pakt hij na bijna een minuut stilte de draad weer op, “waar ik mee zit is iets heel stoms. Vind ik zelf dan. We hebben de afgelopen tijd echt heel veel samen gedaan, allemaal belangrijke, nuttige een waardevolle dingen. Echt voor elkaar zijn als je elkaar nodig hebt. Niet vragen om het waarom, maar gewoon meteen aanpakken. Vanzelfsprekend. Geweldig om dat te kunnen dien. Maar het lukt niet meer om gewoon iets leuks af te spreken. Niet meer naar film of theater, niet meer uit eten. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar iedere ‘leuke’ afspraak moest ze uiteindelijk afzeggen. Om hele goede en hele begrijpelijke redenen. Maar toch vind ik dat erg moeilijk, merk ik. Ik merk dat ik het ook erg belangrijk vind om met mijn echte vrienden ook samen leuke dingen te ondernemen. En ik tegelijkertijd vind ik mezelf een grote egoist dat ik dat zo belangrijk vind.” Het hoge woord is eruit.

“Kun je dat niet gewoon tegen haar zeggen?” probeer ik mijn standaard antwoord in dit soort situaties. “Maar ik wil geen egoïst zijn! Ik wil niet dat ze gaat denken dat ik vooral leuke dingen wil ondernemen. Ik wil geen eisen stellen!”  Dit is een typische Alex reactie en daar helpt alleen duidelijkheid  tegen. “Luister eens, maatje, als jullie echt vrienden zijn hoort daar ook bij dat jullie elkaar accepteren zoals jullie zijn. Maar dan moet jij ook durven jezelf te laten zien zoals je bent. En zeggen wat jij belangrijk vindt. Als je bang bent voor haar reactie hebben jullie nog wat werk te doen voor jullie vriendschap!”. “Ik weet het”, zegt hij beduusd. En ik wist ook wel dat hij het wist. Maar ik vroeg me ook af hoe lang het zou duren voordat hij het zou durven zeggen.

“Ik weet niet wat ik moet doen”, klaagt Alex tegen me. “Ik ben eigenlijk al lang uitgekeken op mijn lange haar. Er zit geen model in, en ik heb geen zin om iedere ochtend een uur met een föhn te gaan rommelen. Dus ik wil het eigenlijk gewoon weer een flink stuk korter.” “Wat is dan het probleem?” vraag ik,  ”Dan ga je toch gewoon naar de kapper?” Henk kijkt zorgelijk. “Vorige week kwam Patricia een oude foto van me tegen waarop ik korter haar had, en ze zei dat ze dat me dat een stuk leuker vond staan. Als ik nu naar de kapper ga, denkt zij natuurlijk dat ik dat vanwege haar opmerking doe!”  Ik kom niet meer bij van het lachen. Die kerels maken ook overal een probleem van. “Henk, je bent een idioot. Ga naar de kapper! Punt!” Zo, alweer een probleem opgelost.

“Denk je niet dat het beter is om gewoon keer op keer duidelijk te maken dat je niets in zijn toenaderingspogingen ziet”? vraag ik Yvonne als ze zich voor de zoveelste keer drukmaakt om een vriend die eenzijdig een relatie met haar lijkt te zijn begonnen. “Dat vind ik bot en hard en nergens voor nodig” antwoordt Yvonne resoluut, “Ik houd afstand, dat moet genoeg zijn. Waarom zou ik hem kwetsen”? “Denk je niet dat je hem meer kwetst als hij op een gegeven moment zelf ontdekt dat er geen toekomst voor jullie samen is”?  Maar dan bedenk ik dat dat nooit gaat gebeuren. Mannen zijn daar vrij hopeloos in. Zolang je aardig doet tegen een man  die wat in je ziet, blijft hij hardnekkig hopen dat het ooit tot een relatie komt. Die hoop en het gedrag wat er aan vast zit is alleen met voortdurend en consequent corrigeren aan te pakken. Zou er ook een Cesar Milan voor mannen zijn?

Opvallend veel van mijn vriendinnen beklagen zich erover dat ze op foute mannen vallen. En dan meestal met een toon van ‘dat is nu eenmaal zo’, om zich vervolgens weer in een tot mislukken gedoemde relatie te storten. Neem me niet kwalijk als ik dan ga denken dat het daar dan misschien wel om gaat. Dat mislukken bedoel ik. Lekker veilig, je weet dat het misgaat dus je hoeft je ook niet echt over te geven aan een relatie. Niets mis mee, maar zeur er dan ook niet over. Zucht. Ik trek nu eenmaal vriendinnen aan die op foute mannen vallen.

Jessica heeft het weer eens he-le-maal niet getroffen met een vent. En dan is ze altijd welkom als mede-ervaringsdeskundige. Ik zorg dat er thee en brownies zijn en luister geduldig. “Er zijn zoveel leuke kerels – waarom pak ik nou altijd de eikels”? Ik moet bekennen dat die vraag mij ook wel eens heeft bekropen. Al is het ook nog maar de vraag of er echt zoveel vrije leuke kerels zijn. “Ik val gewoon op foute mannen” is Jessica’s haarscherpe conclusie. “Het is eigenlijk net als met roken. Je weet dat het slecht voor je is, je ziet het aan de buitenkant al, en toch steek je er iedere keer weer een op”.  Hoewel Jessica stevig gepaft heeft, rookt ze inmiddels al vijf jaar niet meer. Tussen twee huilbuien door lijkt ze zich dat ook te realiseren: “Waarom kunnen ze daar ook niet eens pleisters of kauwgom voor maken???”.

“Francien is een lieve meid, echt”, verzucht Ronald over zijn nieuwe scharrel. “En geweldig in bed! Maar zegt altijd ja, eet alles, doet alles, leest alles. Ze vindt gewoon alles leuk en goed. Dat is toch niet normaal meer?” “En dat zegt iemand die zijn vorige vriendin heeft gedumpt omdat ze een eigen mening had?”. Ronald verheft zijn stem: “Ja, hoor eens, er zijn grenzen, hoor!”. “Dat is wel duidelijk” zeg ik met nauwelijks verborgen plezier, “Weet je wat? Ik geef je huiswerk op! Probeer jij er nou eerst maar eens serieus achter te komen wat Francien echt leuk vindt, in plaats van voortdurend op haar te springen!” Mannen!

Henk bezweert me dat hij niet jaloers is. Ik geloof er niks van. “Echt niet?” vraag ik hem. “Echt niet. Jaloers word je als iemand aan je eigendommen zit. En jij bent niet mijn eigendom. Ik wil je ook niet als eigendom.” “Nou, ik vind het anders best leuk als je een beetje hebberig bent. Laat toch ook zien dat je me wel ziet zitten.” “Dat is wat anders” zegt hij verontwaardigd. “O ja, had ik je al verteld dat ik volgend weekend met een vriend naar Parijs ga?” “Ow, leuk” zegt hij gemaakt enthousiast. Maar zijn gezicht spreekt boekdelen. Ik lach – hij houdt nog van me!

Hoezo vlinders? Als ik aan jou denk dan davert er een kudde wilde varkens door mijn buik!

Ik snap dat mensen auto’s leuk vinden. Ze kunnen er leuk uitzien, en ze brengen je waar je zijn wil. Maar er zijn toch grenzen? Gisteren had Ton een spoiler voor zijn auto gekocht en hij was er hartstikke blij mee. Mooi, gun ik hem van harte. Maar waarom ligt dat ding nu op het tafeltje voor mijn TV? Ton: ik moest hem gewoon aan je laten zien!  Ik vraag me af of het niet hoog tijd is geworden voor een inruilactie.