Amorya

Wat is dit toch ongelooflijk lastig. Kom je iemand tegen van wie je voor het eerst in jaren echt gaat houden, aan wie je je onvoorwaardelijk kunt overgeven, iemand die je in je leven wilt hebben, in je omgeving, in je huis, in je bed. En dat je je dan realiseert dat de enige mogelijkheid om dat bereiken is haar loslaten en ruimte geven. Veel ruimte. Ik zie haar iedere dag, we doen veel samen. Maar bij ieder contact, bij iedere aanraking voel ik hoe mijn hart aan haar trekt. Hoe het aan mij trekt. Ik moet geduld hebben. Ik moet ruimte geven. Maar het is zo verschrikkelijk moeilijk. Ik vraag me serieus af of ik het ga volhouden.

Ze weet dat ik van haar houd, maar praat er zelf niet over. Af en toe barst het bij mij er uit en probeer ik haar naar me toe te trekken. Ze wordt boos, maar stuurt me niet weg. Hoe onhandig en onmogelijk ik me soms ook tegenover haar gedraag, ze stuurt me niet weg. Ik wil ook niet dat ze me wegstuurt. Nou, nee, ik wil dat ze me wegstuurt als ze genoeg van me heeft. Ik heb het zelfs aan haar gevraagd. Herhaaldelijk. Maar ze doet het niet. Dan kan ik toch blijven hopen, blijven verlangen?